Ölümün karanlık ve sessiz yolunda yürürken bize söylemek , göstermek istediğin hayat dolu şeyleri görmeye başladık. Sensizlik ve kaybetmek ellerimizin arasından,birlikte çekilen fotoğraflardan silinip gitmen bize en gerçek olanı hissettirdi. En çok hissedilen keskin acıysa,hep içimizde kalacak.Malesef bunun bir ilacı yok! Tek tesellimiz anılara ve bu anıları paylaşan insanlara sarılmak.. Ve şimdi gittin mi sen? Bizi bırakıp gittin mi gerçekten? yaşam dolu gözlerinin kapandığına kimse inanamıyor. Şimdi ardından keşkeler kaldı geriye.. Ama üzülme,en çok da anılar.. Kolay değil bunlara inanmak.. Sesini duymak istediğimizde öylece telefona bakıp kalmak.. Ve kolay değil sırf ölüverdi diye bir anda geçmiş yapabilmek en sevileni. Yokluğuna alışmak ve yokluğunu kabullenmek.. Artık seni görmeden,hiç göremeyecek olarak seninle konuşmak.. Hayatı arkanda bırakıp aniden gittiğinde, hepimizden birer parçayı da götürdün kendinle birlikte. parçalar boşluk olarak kaldı kalplerimizde.. Kimsenin dolduramayacağı boşluklar.. Oysa daha neler yapacaktık..yaşamımızı seninle daha çok paylaşmaya hazırlanırken bıraktın bizi.. Sana vereceğimiz daha fazla sevgiyi içimizde bırakarak gittin ve yokluğunda o sevgiye sarılıyoruz. Ve şimdi eğer arkandan bu kadar insan ağlıyorsa, bu kadar çok şey katmışsan eğer seni seven herkese, sen hiçbir zaman gitmeyeceksin.. biz seni hiçbir zaman unutmayacağız Tolga.. Sen de bizi unutma..Seni çok seviyoruz..